میدانی شب چندم را لب تابوتم آغاز میکنم ؟

چند درجه پایین تر از استانداردهای زندگی ؟!!! 

فقط  با  چند  مشت   خاک

فقط چند مشت خاک

فقط  خاک

خاک

...

ببین  شب چندم است

 که به گودی پناه بردم

تا پلک ام از ندیدن کپک ببندد

و گوشم

 جرم ثروتمند نشنیدن را بگیرد

میدانی این ماده ی نرم

 که سرم را پر کرده از دانستن و ندانستن

و

این ( ! )

و

این ( ؟ )

و

این (...)

مغز !

مغز !

 مغز .... با آب لزج دهانش 

پیله بافی میکند

(یکی رو یکی زیر یکی رو یکی زیر یکی رو یکی زیر.... )

با  نخ هایی باریک

 که دیوار رگم را خفه کرده

میدانی شب چندم را سر مرگم آغاز میکنم

تا سرم را از لبریزی خالی کنم

و

باز ببین

چه قدر ناچیزم

و چه زود ته میکشم !

.

ایستاده بودم ...اما

آسایش و رفاه

مرا لم داد به مبل های گنده و راحت

...

این اتاق های اثاث !

با صدایی  پرپنبه ونرم !!!

به نشستن روی صندلی دعوت ام میکنند

.

.

.

تنم را شکستم

نشستم

و

آرنجم را تا کردم

تا دستم به  چانه ام برسد

... گفتم :

حالا موقعیت مناسبی برای فکر کردن دارم

 .

.

.

خودکار خریدم

پشت میز نشستم

و تمام زوایا را بررسی کردم...

(نتیجه)  : 

            چه دیوار هایی دورم کشیده شده

             و فیزیک و جرم و ماده    

             و من

             فقط از در عبور میکند 

             ... اگر دستگیره اجازه بدهد

.

.

.

(نتیجه در نتیجه):

گشنه ام

... آرنجم را باز میکنم

و با دستم

شاهکاری میسازم از

نان

و

پنیر

و

گوجه

.

به نام یا بی نام

.

پایان

تاراحمسی ۲۸/۲/۱۳۸۷

                                                           .

تارا : خب نیوشا ۱۴ رو فوت میکنی ... چه احساسی داری ؟

نیوشا : هیچی

تارا : بزرگتر میشی !

نیوشا : نوچ

تارا : فقط ۳ سال تا ۱۸ مونده !

نیوشا :

تارا : میتونی هر فیلمی دلت بخواد ببینی !

نیوشا :

تارا : وقتی شعمتو فوت میکنی چه آرزویی داری ؟

نیوشا : نمیدونم... برم هنرستان بازیگری

تارا :

مامان : الو. سلام . آزی چند تا بسته گوشت بذارم ؟

...

 خواب

فیلم

خواب

غذا

ادرار

مدفوع

خواب

 دیدی ؟

.

.

.

چه قدر ناچیزم

و

چه زود ته میکشم

شمارا به دیدن چند کیلو نور دعوت میکنیم

نمایشگاه عکس من و مهدخت محمودآبادی

زمان : ۱۱ تا ۱۶ اردیبهشت 

ساعت : ۴ تا ۸ شب

مکان : میدان تجریش - خیابان شهید دربندی -بعد از چهارراه حسابی - کوچه ی شهیدرضایی - بن بست مقدم - پلاک ۱۷- گالری ثمین

میبینمتون

دیشب...

 در مرگم دراز کشیده بودم

و عمودی ها از افق هاــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی زندگی میگفتند 

(شاااااااااااد یا غ م گین) (من چ ِ م دونم) 

...

ما عمودی ها

عجب پیشترفتی داشتیم

سر تمام کوچه ها بانک دارد

و.... تمام خنده ها ...وام

 جونم حلال !!!

وامم آزاد !!!

در تـــــــــــــنم شکافی پیدا کردم

پایین تر از دماغم

وقت ریختن است !!!

بارام بارام دیریم دارام !!!

وقت ریختن است

.

.

.

میریزم ....

لباس هایم را به خرابه ی پشت خانه

و خودم را برهنه در پیاله

تا ال کل هم یخ ببندد

....

بارام بارام بارام !

دیریم دیریم دارام !

وقتی درد میکشم با خودم فکر میکنم

دارم واسه دردی بزرگتر آماده میشم

یا دارم بهای یه خوشبختی رو پیش از اون که بیاد میدم

و در اینجا جا داره که از چند تا از قانون های نازگل بلا ... تشکر کنم

این شعر نیست